Thaise monniken

Thaise monniken kom je in Thailand (bijna) overal tegen. Het is de bedoeling, zo werd mij ooit eens verteld, dat je ze zoveel mogelijk met rust laat, al mag je ze wel de weg vragen. Vrouwen mogen de monniken niet aanraken. Dat zou onreinheid van de monnik tot gevolg hebben. En als westerse man kan je ook maar beter je handen thuishouden. Je weet maar nooit waar het toe kan leiden.

Eenvoud, armoede en bedelnap….?
Volgens de Boeddhistische regels dienen de monniken in alle eenvoud te leven. Ze leven in armoede, hebben amper eigen bezittingen, gaan met de bedelnap bij de deuren langs en krijgen dan van de bevolking voedsel en geld toegestopt. Het lijkt echt een heel sober bestaan en dat zal het voor velen van hen misschien ook wel zijn. Maar ik weet dat er sowieso één Thaise monnik is die er een geheel andere leefstijl op nahoudt.
Tijdens één van mijn bezoeken aan Thailand liep ik op een dag in een stadswijk van Bangkok, waar een monnik me vriendelijk toeknikte. Da’s een beetje ongebruikelijk want normaal gesproken doen ze dat niet zo snel bij buitenlanders . Ik knikte vriendelijk terug, waarna hij naar me toe kwam en me aansprak. Hij liet doorschemeren dat hij zijn Engels een beetje wilde oefenen en wilde daarom graag een gesprek met mij aanknopen. Nou ja, die kans kon ik niet voorbij laten gaan. ‘t Was namelijk, zo had ik gelezen in reisgids, best wel uniek dat zo’n monnik naar je toekwam. Al schijnt dat laatste tegenwoordig al ietwat veranderd te zijn.

Op huisbezoek bij een Thaise monnik
Nadat we een tijdje met elkaar gesproken hadden, nodigde hij me uit mee te gaan naar zijn woonvertrek in het klooster. We gingen het terrein op en hij liet me binnen in zijn ‘huis’. Nu wist ik niet beter dat die monniken in soberheid leefden, dus keek ik toch ietwat vreemd op toen ik zag dat deze monnik een gigantische TV in zijn niet onaanzienlijke vertrek had staan. Bovendien stond er een Amerikaans model koelkast en zo stond er nog wel meer aan waardevolle, luxe spullen in zijn ‘appartement’.

Twee maaltijden per dag….
Thaise monniken mogen slechts twee maaltijden per dag nuttigen. De eerste maaltijd nuttigen ze ‘s-morgens heel vroeg. Hun tweede en tevens laatste maaltijd krijgen ze rond het middaguur voorgeschoteld. De rest van de dag en nacht mogen ze niet eten. Het was inmiddels half twaalf geweest en verderop hoorde ik een klok luiden, naar ik vermoedde de etensklok. Ik attendeerde de monnik daarop maar voor hem was het ‘no ploblem’ (bijna alle Thai spreken de letter ‘r’ uit als iets dat op een ‘l’ lijkt). De klok tikte door en rond kwart over twaalf trok de monnik de koelkast open, serveerde de nodige hapjes en vroeg me tussen neus en lippen door of ik ook een glaasje wijn wilde drinken. Ik verbaasde me er over dat hij drank in huis had. Thaise monniken mogen namelijk absoluut geen alcohol drinken, zo las ik ooit in een reisgids. Toen ik daarnaar vroeg, vertelde mijn gastheer dat het allemaal iets genuanceerder lag. ‘Een monnik mag best zo nu en dan een glaasje wijn nuttigen, mits het met mate is’, zo vertrouwde hij me toe.

Buitenlandse reizen
Ons gesprek ging verder. Terwijl ik me tegoed deed aan de Thaise hapjes vertelde hij me dat hij al een paar keer met het vliegtuig naar India was geweest. Ook had hij diverse andere landen bezocht. Ik verbaasde me steeds meer. Een giga-tv, een kamer vol luxe goederen, een na het middaguur allerhande hapjes naar binnen werkende monnik, vliegreizen. Mijn beeld van het sobere Thaise monnikenbestaan werd die dag behoorlijk geweld aangedaan.

Wandelschoenen en monnikenslippers
Uiteindelijk besloot ik maar eens op te stappen. Aangezien je nooit op schoenen Thaise huizen mag binnengaan, had ik mijn dure wandelschoenen voor de deur van monnik zijn ‘optrekje’. Ik stapte naar buiten en….. ‘Mijn prachtige schoenen, nee hè?!’ Ik was pisnijdig. Wie verwacht nou dat z’n schoenen gejat worden in een klooster? Ik was even helemaal niet sanouk meer! Op een paar uitgesleten, veel te kleine slippers van de monnik slofte ik achter hem aan, naar de dichtstbijzijnde schoenenwinkel om een paar goedkope slippers te kopen, zodat ik weer terug naar mijn hotel kon. De monnik wist nog wat extra korting te bedingen maar ach, dat woog niet op tegen het verlies van mijn duur betaalde, heerlijk lopende Nomad schoenen. Ik baalde als een stekker maar vond het toch ook een onvergetelijke ervaring om bij een Thaise monnik op bezoek te zijn geweest.

Tip voor tempelbezoekers
U mag van mij wel weten dat ik later nog weleens gedacht heb: ‘hoe is die monnik ooit aan al die luxe goederen gekomen? Hij zal toch niet samen met één van collega-monniken een handeltje in tweedehands westerse wandelschoenen hebben? Feit is namelijk dat er regelmatig (dure) schoenen worden gestolen die door westerse toeristen bij de ingang van de tempels worden neergezet. Want ook in tempels geldt: schoenen uit voordat je naar binnengaat. Mijn advies: als u een tempel bezoekt trek dan een paar oude schoenen of goedkope slippers aan.